Sürdürülebilirlikte yeni paradigma: Vicdandan Ekosisteme

Depozitosu Olan Ambalajlar (DOA) sisteminin 81 ilde kullanıma açılmasıyla geri dönüşüm yeniden Türkiye’nin gündeminde… Evlerde biriktirilen şişeler sosyal medyanın eğlenceli içeriklerine dönüşürken, depozito iade sistemi geri dönüşüm alışkanlıklarımızı da yeniden tartışmaya açıyor. Peki, Türkiye’de gerçek anlamda bir geri dönüşüm kültüründen söz edebilir miyiz? Sorumluluğu büyük ölçüde tüketiciye yüklemek ne kadar doğru? Geri dönüştürülebilir olmak bir ürünü sürdürülebilir kılmaya yetiyor mu; yoksa artık asıl meselemiz atığı dönüştürmekten önce onun oluşmasını engellemek mi olmalı? FM Halkla İlişkiler, İçerik ve İletişim Danışmanlık Kurucu Ortağı Fülay Yaşa Keskin liderliğinde Türkiye’nin geri dönüşüm kültürünü ve geri dönüşümün ötesine geçen yeni sürdürülebilirlik anlayışını mercek altına alıyoruz.

Geri dönüşüm, uzun yıllardır sürdürülebilir bir geleceğin en görünür sembollerinden biri. Evlerde ayrıştırılan atıklardan bez çantalara, belediyelerin toplama sistemlerinden markaların geri dönüştürülebilir ambalajlarına kadar pek çok uygulama, çevre bilincinin gündelik hayatımıza yerleşmesine katkı sağladı. Şimdi DOA sisteminin 81 ile yayılmasıyla bu konu yeniden güçlü biçimde gündemimizde. Üstelik bu kez çevresel faydasının yanı sıra; vatandaşın günlük hayatına dokunan, ekonomik teşviklerle desteklenen ve sosyal medyada dahi kendine özgü bir gündem yaratan yeni bir modelle karşı karşıyayız.

Ancak tam da geri dönüşümün yeniden bu kadar görünür olduğu bir dönemde daha temel bir soruyu sormanın zamanı gelmiş olabilir. Çünkü dünyanın çevre ve atık politikalarında tartışma artık “Ne kadarını geri dönüştürüyoruz?” sorusundan öte şu sorular etrafında şekilleniyor: Bir ürünün geri dönüştürülebilir olması gerçekten sürdürülebilir olduğu anlamına geliyor mu? Sürekli daha fazla üre…